Με το γράψιμο τι γίνεται; Έλεγες πως ήθελες να γράψεις ένα σενάριο για το σινεμά. Το έγραψες;
Όχι, αλλά έγραψα το «Rent» ή μάλλον τη διασκευή γι' αυτό το γνωστό ροκ μιούζικαλ που θα ανέβει φέτος στο Χώρα. Έχω ενθουσιαστεί μ' αυτή τη δουλειά. Και το περίεργο είναι πως εγώ -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δεν αγαπώ ιδιαίτερα τα μιούζικαλ, γιατί θεωρούσα πάντα ότι τα περισσότερα στερούνται σοβαρής υπόθεσης. Το στόρι είναι πιο πολύ «περπατώ, περπατάς, αγαπιόμαστε, τραγουδάμε». Αλλά το «Rent» δεν είναι έτσι. Το «Rent» είναι ένα «σκοτεινό» έργο, που είναι ταυτόχρονα και αισιόδοξο, έχει ενδιαφέρον, πλοκή, ήρωες με πραγματικά αισθήματα, πάθος για ζωή, αγάπη και χιούμορ. Και έχει μια απίθανη ιστορία, ένα δικό του μύθο. Ο συγγραφέας του, ο Τζόναθαν Λάρσον, παράτησε το σπίτι του, το κολέγιο, τη ζωή του και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με μοναδικό όνειρο να γράψει ένα μιούζικαλ που θα έφερνε τη γενιά του, τη γενιά του ΜΤV, στο θέατρο. Όσο το έγραφε, έμενε σε μια τρώγλη, δούλευε σερβιτόρος σε μια καφετέρια και ζούσε με ψίχουλα. Tο 1996, παραμονές της πρεμιέρας του έργου του off Broadway, μετά τη γενική δοκιμή, ο Τζόναθαν έδωσε συνέντευξη σε ένα δημοσιογράφο των "New York Times", πήγε σπίτι, έβαλε να βράσει νερό για τσάι κάθισε στον καναπέ του και πέθανε. Ανεύρυσμα αορτής. Και ήταν μόλις 35 ετών. Δεν κατάφερε να δει το έργο του να θριαμβεύει, να γίνεται φαινόμενο, ένα από τα μακροβιότερα μιούζικαλ του Broadway, που έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες, παίζεται σε 40 χώρες, έχει πάρει βραβείο Πούλιτζερ και περισσότερα από 20 Τόνι. Δεν είναι συγκλονιστικό; Και το πιο συγκλονιστικό είναι ότι εγώ συμφώνησα να κάνω την απόδοση, χωρίς να ξέρω αυτή την ιστορία ούτε την υπόθεση του έργου.
Συζήτησες καθόλου με το Mega το ενδεχόμενο να γράψεις επετειακό επεισόδιο του «Παρά Πέντε»;
Το συζητήσαμε, ναι, αλλά δεν θα γίνει τελικά. Για δύο λόγους: ο πρώτος είναι πως, όταν έγραφα τη σειρά, έδωσα μεγάλη μάχη -με τον εαυτό μου κυρίως- για να τελειώσει έτσι όπως τελείωσε. Το «Παρά Πέντε» είχε ακριβώς το φινάλε που ήθελα και το ήξερα από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να το γράφω. Και υπάρχει έπειτα και ένα άλλο θέμα, πιο πρακτικό. Ξέρω ότι ίσως θα ήταν όμορφο και συγκινητικό για τον κόσμο αν οι ήρωές μας ξαναβρίσκονταν, στην ουσία όμως αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει, μια και αρκετοί ρόλοι έχουν «πεθάνει»: η Αμαλία, οι δύο γιαγιάδες, ο πρωθυπουργός δεν ζουν πια. Όμως το Παρά Πέντε δεν ήταν μόνο εμείς οι πέντε, ήμασταν όλοι μας. Και δεν μπορώ να το σκεφτώ διαφορετικά.
Συμφώνησες όμως να παρουσιάσεις το «Twenty», που... τι ακριβώς θα είναι;
Το «Τwenty» θα παρουσιάζει τα πρόσωπα, τα σίριαλ, τις εκπομπές που αγάπησε ο κόσμος στα είκοσι χρόνια του Mega - οι «νικητές» σε κάθε κατηγορία αναδεικνύονται μέσα από ψηφοφορία στο σχετικό site. Μέχρι στιγμής δεν έχει γυριστεί κανένα επεισόδιο, οπότε δεν ξέρω να σου πω πώς θα είναι ακριβώς το Τwenty, ξέρω όμως ότι η δημιουργική ομάδα της εκπομπής έχει απίθανες ιδέες, οπότε είμαι σίγουρος πως το αποτέλεσμα θα είναι πολύ διασκεδαστικό.
Αν του χρόνου προτείνεις ένα σενάριο στο Mega και σου πουν «Δεν μπορούμε να το γυρίσουμε, κόψε κάτι από την αμοιβή σου, γιατί ζητάς πολλά», τι θα κάνεις;
Θα προσπαθήσω να κάνω την καλύτερη συμφωνία για τον εαυτό μου, να πάρω τα χρήματα που θα είναι δίκαιο και σωστό να πάρω, να κάνω τις μικρότερες δυνατές εκ-πτώσεις στη δουλειά μου. Ειλικρινά όμως -κι ελπίζω να μην ακουστεί αυτό ψωνίστικο- δεν πιστεύω πως το Mega θα έλεγε κάτι τέτοιο. Και αυτό, πέρα από τη δουλειά, έχει να κάνει και με τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους του καναλιού. Ήταν πολύ τιμητικό για μένα το ότι με κάλεσαν να κάνω το «Τwenty» - ειλικρινά, εν προκειμένω τα χρήματα ήταν το τελευταίο πράγμα που συζητήσαμε. Μέσα σε δύο λεπτά κλείστηκε η συμφωνία.
Περισσότερα στο DownTown που κυκλοφορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
To sxolio sas!!