Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Γουόνγκ Καρ Βάι από το παρελθόν κόντρα στον Iron Man

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ filmforum.wordpress.com

Δύο νέες γαλλικές ταινίες, μία πολωνική, μία ισπανική συν τρεις παλαιότερες δημιουργίες του Γουόνγκ Καρ Βάι από το Χονγκ Κονγκ συνθέτουν το «πλουραλιστικό» πρόγραμμα αυτής της εβδομάδας απέναντι στο αμερικανικό μπλοκμπάστερ με την επιστροφή του Iron man.

Iron Man 2”

Σκηνοθεσία: Τζον Φαβρό

Ερμηνεία: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Μίκι Ρουρκ, Ντον Τσιντλ, Σαμ Ρόκγουελ, Σάμιουελ Τζάκσον

Με το πρώτο «Iron Man» να έχει ξεπεράσει τα 585 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ήταν φανερό πως ο υπερήρωας της Μάρβελ αποτελούσε εξαιρετική επένδυση και το κινηματογραφικό του μέλλον ήταν εξασφαλισμένο.

Πολυεκατομμυριούχος, βιομήχανος και εφευρέτης είναι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από τη στολή του «σωτήρα» Iron Man, εκφράζοντας το πνεύμα της «ελεύθερης» αμερικανικής και παγκόσμιας οικονομίας που μόνο σε αυτήν μπορούμε να προσβλέπουμε για σωτηρία -σαν να λέμε, εάν ο Ανδρέας Βγενόπουλος παρουσιάσει κάποια πατέντα και γίνει και εφευρέτης, δικαιούται να διεκδικήσει τον ρόλο του Ελληνα Iron Man. Τέλος πάντων, στην ταινία ο Τόνι Σταρκ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) είναι ο Iron Man, και το μόνο που θέλει είναι να θέσει την εφεύρεσή του στην υπηρεσία του «γενικού καλού», αλλά φοβάται μήπως πέσει σε λάθος χέρια. Έχει βέβαια και κάμποσους εχθρούς, παλιούς και νέους, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το... ρίχνει και στο ποτό. Αιτία το ότι… μεγαλώνει αλλά και το γεγονός ότι η στενή του συνεργάτις, Πέπερ Ποτς (Γκουίνεθ Πάλτροου) δημιουργεί σχέση…

Βασικός του αντίπαλος ο ανταγωνιστής του στα επαγγελματικά Τζάστιν Χάμερ (Σαμ Ρόκγουελ): Άρα υπάρχουν καλοί και επιχειρηματίες. Κάτι είναι κι αυτό. Ο Χάμερ θα επιστρατεύσει τον δαιμόνιο Ρώσο Ιβάν Βάνκο (Μίκι Ρουρκ), τον «άνθρωπο από το παρελθόν», προκειμένου να καταστρέψει τον Σταρκ -ο Βάνκο στο κόμικς είναι ο «κακός» Crimson Dynamo.

Μπόλικος σαματάς στην τελική σύγκρουση, λίγο χιούμορ, λίγο συναίσθημα, το καλό στο τέλος θα επικρατήσει, τι άλλο θέλετε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

«Αθώα κόλπα» (Sztucki)

Σκηνοθεσία: Αντρζέι Γιακιμόφσκι

Ερμηνεία: Ντάμιαν Ουλ, Εβελίνα Βάλετζιακ, Ρεφάλ Γκουζνιτσάκ, Τόμας Σαπρίκ

Το νήμα της μεγάλης παράδοσης του πολωνικού σινεμά ξαναβρίσκει εδώ ο γεννημένος το 1963 Γιακιμόφσκι, θυμίζοντας, με τον τρόπο που κινηματογραφεί, τις πρώτες ταινίες του Σκολιμόφσκι, το σινεμά του Κριστόφ Κισλόφσκι. Σε μια κωμόπολη, με το καλοκαίρι να έχει έρθει για τα καλά, ο δεκάχρονος Στέφεκ παρατηρεί τα τρένα να πηγαινοέρχονται στο μικρό επαρχιακό σταθμό, τη μητέρα του που εργάζεται ατέλειωτες ώρες σε ένα μανάβικο, τη δεκαεπτάχρονη αδελφή του που δουλεύει σερβιτόρα αλλά ονειρεύεται να προσληφθεί από μια ιταλική αντιπροσωπεία… Ο μικρός συντηρεί μέσα του την ελπίδα να ξαναβρεί τον πατέρα του που τους εγκατέλειψε λίγο μετά τη γέννησή του, και περνά τον καιρό του με αυτοσχέδια παιχνίδια ή παρατηρώντας τα περιστέρια του γείτονα. Το αγαπημένο του «παιχνίδι» στο οποίο έχει συνεργό την αδερφή του, είναι να προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο το δικό του και των γύρω του με μικρές τελετουργίες, αθώα παιδικά κόλπα… Ένα πρωινό, καθώς κάθονται στον σταθμό με την αδερφή του, παρατηρεί έναν κύριο με ένα χαρτοφύλακα που περιμένει το πρωινό τρένο για τη διπλανή πόλη. Κάτι τον κάνει να πιστέψει πως αυτός ο άγνωστος είναι ο πατέρας του. Τι μυστικά μπορεί να κρύβει ο χαρτοφύλακας; Πώς θα καταφέρει να τον «τραβήξει» κοντά του για να επουλωθεί το τραύμα της πατρικής απώλειας;

Ταινία με ελάχιστη δράση, με μια σχεδόν φιλοσοφική ενατένιση των γεγονότων της ζωής και με ρυθμούς «χαλαρούς», που αρχικά ξενίζουν αλλά τελικά συμφιλιώνουν τον θεατή με ένα έργο που προσφέρει ένα διάλειμμα αναστοχασμού, πέρα από τον ορυμαγδό της καθημερινότητας.

«Καθώς κυλούν τα δάκρυά μας» (As tears go by)

«Οι άγριες μέρες μας» (Days of being wild)

«Έκπτωτοι άγγελοι» (Fallen Angels)

Τρεις ταινίες της πρώιμης περιόδου του Γουόνγκ Καρ Βάι, που δεν είχαν προβληθεί ποτέ στις αίθουσες στην Ελλάδα, βγαίνουν αυτή την εβδομάδα σε ενιαίο πρόγραμμα. Το «Καθώς κυλούν τα δάκρυά μας» του 1988 είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη, ένα πρωτόλειο που δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις κατοπινές δουλειές του. Με επιρροές από τις ταινίες του Τζον Γου αλλά και του Μάρτιν Σκορσέζε, ο Γουόνγκ Καρ Βάι παρακολουθεί την καθημερινότητα δύο μικρομαφιόζων, που εισπράττουν χρέη και μπλέκουν σε καβγάδες. Η βία, κυρίαρχο χαρακτηριστικό του είδους των γκανγκστερικών ταινιών του Χονγκ Κονγκ, θα ξενίσει όσους γνώρισαν τον Γουόνγκ Καρ Βάι από τις τελευταίες ταινίες του, ωστόσο ο προσεκτικός θεατής θα ανακαλύψει εδώ τα πρώτα σημάδια της ιδιότυπης «χαρτογράφησης» της μοντέρνας μητρόπολης.

«Οι άγριες μέρες μας» του 1990 σηματοδοτούν το ξεκίνημα της συνεργασίας του Γουόνγκ Καρ Βάι με τον σπουδαίο οπερατέρ Κρίστοφερ Ντόιλ και εδώ πια έχουμε την ουσιαστική αφετηρία της μεγάλης καριέρας του σκηνοθέτη. Η αφηγηματική δομή αποκτά τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά που θα δούμε αργότερα στο «Chungking Express» ή στην «Ερωτική επιθυμία», με την κατάτμηση της ιστορίας και την αναδιάταξή της σαν παζλ μέσα στον χρόνο (ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλώνει την επιρροή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας), χαρακτήρες «μπαίνουν και βγαίνουν» στην ιστορία, ενώ και η οπτική φόρμα διαφοροποιείται αποφασιστικά χάρη στον Ντόιλ, με την κάμερα στο χέρι, slow motion κ.λπ. Και φυσικά όλη η «παρέα» των ηθοποιών του Γουόνγκ Καρ Βάι είναι εδώ: Λέσλι Τσενγκ, Μάγκι Τσενγκ, Άντι Λάου, Καρίνα Λάου κ.ά.

Μετά τις «Αγριες μέρες» ο Γουόνγκ Καρ Βάι γυρίζει τις «Στάχτες του χρόνου» και το πασίγνωστο «Chungking Express» που τον καθιέρωσε διεθνώς, και ακολουθούν στα 1995 οι «Εκπτωτοι άγγελοι», που συμπληρώνουν την ιδιότυπη τριλογία που βγαίνει αυτή την εβδομάδα: «Ένα από τα πιο φιλήδονα και ωραιοπαθή ορόσημα του νέου ασιατικού κινηματογράφου», με τον ευρυγώνιο του Ντόιλ να κυνηγά αδιάκοπα τα πρόσωπα των ηθοποιών, η ταινία αποτελεί ταυτόχρονα μια ιδιότυπη συνέχεια του «Chungking Express» αλλά και σαρκαστική υπέρβασή της, καθώς περιλαμβάνει αρκετές χιουμοριστικές αναφορές σε αυτήν. Πέρα από τα πρόσωπα, η ίδια η πόλη, το Χονγκ Κονγκ, με τις πολλαπλές όψεις της, διεκδικεί τον ρόλο του πρωταγωνιστή.

«Μοναξιά» (La Soledad)

Σκηνοθεσία: Ζάιμε Ροσάλες

Ερμηνεία: Σόνια Αλμάρτσα, Μίριαμ Κορέα, Νούρια Μέντσια, Πέτρα Μαρτίνεζ

Ταινία του 2007 από την Ισπανία, με την υπογραφή του Καταλανού Ροσάλες, γεννημένου το 1970. Μοναχικές ζωές σε παράλληλες διαδρομές, η Αντέλα που εγκαταλείπει μια μικρή πόλη του Νότου για να μεγαλώσει μόνη της το μωρό της στη Μαδρίτη, όπου θα συγκατοικήσει με τον Κάρλος και την Ινές. Η μητέρα της τελευταίας, ιδιοκτήτρια ενός μικρού σουπερμάρκετ, αγωνίζεται να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στις τρεις κόρες της… «Πρωτοτυπία» του Ροσάλες είναι η χρήση της τεχνικής polyvision, που χωρίζει το κάδρο σε δύο μέρη, αποτυπώνοντας από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες την ίδια σκηνή και «επικυρώνοντας» την απομόνωση του κάθε προσώπου, στα διαφορετικά τμήματα του κάδρου, χωρίς να επικοινωνούν ούτε καν τα βλέμματα. Μέτρια ταινία, περιμένεις ότι «κάτι» θα ανατρέψει τις επίπλαστες ισορροπίες, όπως ούτε καν η «εισβολή» στην αφήγηση μιας τρομοκρατικής επίθεσης δεν μεταβάλλει το σκηνοθετικό ύφος.

«Φεύγω» (Partir)

Σκηνοθεσία: Κατρίν Κοσρινί

Ερμηνεία: Κριστίν Σκοτ Τόμας, Σέρζι Λοπέζ, Ιβάν Ατάλ

Η πάντα γοητευτική Κριστίν Σκοτ Τόμας στον ρόλο μιας σαραντάρας, παντρεμένης μ’ ένα χειρουργό και μητέρα δύο παιδιών, σε μια μικρή πόλη της Νότιας Γαλλίας, που θα ερωτευτεί έναν Ισπανό εργάτη, θα εγκαταλείψει την οικογένειά της για να φύγει μαζί του κι όταν υποχρεωθεί να επιστρέψει η αντίδρασή της θα τινάξει τα πάντα στον αέρα. Καλές ερμηνείες, κατά τα άλλα ασυγχώρητες κοινοτοπίες.

«Η νύχτα που χάθηκαν τα αστέρια» (La Rafle)

Σκηνοθεσία: Ροσελίν Μπος

Ερμηνεία: Ζαν Ρενό, Μελανί Λοράν, Γκαντ Ελμαλέ

Η πιο αδύνατη ταινία της εβδομάδας, επιφανειακό μελό με θέμα τις μαζικές συλλήψεις Εβραίων στη Γαλλία το καλοκαίρι του 1942, με τη συνεργασία των γαλλικών αρχών και των δυνάμεων κατοχής. Με επίκεντρο τη μοίρα των παιδιών, η ταινία εκβιάζει το συναίσθημα, ξεπερνώντας την «ιστορική πληγή», την επαίσχυντη συνεργασία των Γάλλων με τους ναζί.


avgi.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To sxolio sas!!

Αναγνώστες

Ο Admin δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο των post στο blog.