Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Ο... λευκός Ομπάμα απειλεί τον δικομματισμό

Με άνετο στυλ, αντιλήψεις που ξεφεύγουν από τα πολιτικά στερεότυπα της χώρας και τη γοητεία του καινούργιου, ο ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών είναι πλέον ο απόλυτος ρυθμιστής των επικείμενων εκλογών


Σαν κεραυνός εν... ανία, ο Νικ Κλεγκ, ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, τάραξε τα λιμνάζοντα προεκλογικά ύδατα της Βρετανίας. Αρκούσε μια εντυπωσιακά άνετη και επικοινωνιακή εμφάνιση στο πρώτο ντιμπέιτ των τριών αντιπάλων για την πρωθυπουργία, ώστε να μεταμορφωθεί εν μία νυκτί από «Κάμερον λάιτ» σε... Ομπάμα και Τσόρτσιλ ταυτόχρονα.
"Ο... λευκός Ομπάμα απειλεί τον δικομματισμό " onclick="var HANDLER=window.open('showpic.asp?pic=http%3A%2F%2Fmedia2%2Efeed%2Egr%2Ffilesystem%2Fimages%2F20100419%2Flow%2Fassets%5FLARGE%5Ft%5F420%5F9225652%2EJPG','PictureView','height=1130,width=800,status=0,toolbar=0,menubar=0,location=0,scrollbars=1');" border="0" />

Οι αιώνιοι τρίτοι της βρετανικής πολιτικής σκηνής, Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (τελευταία φορά που κυβέρνησαν ως Φιλελεύθερο Κόμμα ήταν την τετραετία 1916-1920 με τον Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ), βρέθηκαν στο επίκεντρο της προεκλογικής διαμάχης, κατακτώντας σε μία εβδομάδα 10 ποσοστιαίες μονάδες και παρόλο που θεωρείται εξαιρετικά απίθανο να τερματίσουν τελικά πρώτοι, σίγουρα θα παίξουν σημαντικό ρόλο την επομένη των εκλογών, αφού πλέον είναι σχεδόν βέβαιο πως κανένα κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία.

Ο... λευκός Ομπάμα απειλεί τον δικομματισμό

Το ντιμπέιτ έδωσε την ευκαιρία στον Κλεγκ να συμμετάσχει για πρώτη φορά ως ίσος προς ίσους σε μια συζήτηση με τους Μπράουν και Κάμερον, αφού, όπως το έθεσε στέλεχος του κόμματος, οι «ηγέτες των Φιλελεύθερων δεν έχουν ποτέ τη δυνατότητα ενός... μήνα του μέλιτος με τους ψηφοφόρους. Με δυσκολία, άλλωστε, έχουν μια πρώτη νύχτα...».

Νέα δεδομένα
Το ντιμπέιτ άλλαξε τα δεδομένα και ο Νικ Κλεγκ βρήκε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί προς όφελός του το γεγονός ότι στην πλειονότητά τους οι Βρετανοί ψηφοφόροι είναι απογοητευμένοι και από τα δύο κόμματα, ιδίως μετά το σκάνδαλο με τους βουλευτές που χρέωναν στους φορολογούμενους ακόμα και τις... πάνες των παιδιών τους.

Πριν από την τηλεοπτική μονομαχία, αυτός που υποσχόταν αλλαγή, ήταν ο Ντέιβιντ Κάμερον, πλέον όμως τον ρόλο του ανανεωτικού έχει αναλάβει ο Κλεγκ και θα είναι πια δύσκολο για τον ηγέτη των Τόρις να επιτεθεί στον Κλεγκ από τα δεξιά, χωρίς να υπονομεύσει τις προσπάθειές του να παρουσιαστεί ως διαφορετικός, πιο προοδευτικός και πιο ανοιχτός σε κοινωνικές ομάδες-ταμπού για τους Τόρις, όπως οι ομοφυλόφιλοι.

Ηδη, στο στρατόπεδό τους φαίνεται να επικρατεί πανικός, αφού ο Κάμερον δήλωσε πως «ψήφος στους Φιλελεύθερους σημαίνει ψήφος στον Μπράουν».

Η αγωνία τους, πάντως, δεν είναι αδικαιολόγητη, καθώς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στις 62 περιφέρειες που κατέχουν οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (και αντίστοιχες έδρες στη Βουλή), προηγούνται με 44%, ακολουθούν οι Τόρις με 23% και οι Εργατικοί είναι τρίτοι με 19%.

Αν αυτά τα ποσοστά διατηρηθούν, οι Φιλελεύθεροι θα διατηρήσουν σχεδόν όλες τις έδρες τους, τη στιγμή που οι Συντηρητικοί, προκειμένου να εξασφαλίσουν αυτοδυναμία, πρέπει να κερδίσουν 117 επιπλέον έδρες, 23 από τις οποίες ανήκουν στους Φιλελεύθερους.

Βίοι αντίθετοι
Η αναστάτωση στο στρατόπεδο των Συντηρητικών είναι ταυτόχρονα για τους Εργατικούς... ευλογία, αφού μπορούν, λόγω του εκλογικού συστήματος με τις μονοεδρικές περιφέρειες, να έχουν τις περισσότερες έδρες, ιδίως αν οι Φιλελεύθεροι τις «κόψουν» κυρίως από τους Τόρις.

Για τον λόγο αυτό έχουν ήδη αρχίσει και το... φλερτ για μετεκλογική συνεργασία, την οποία άλλωστε επιθυμεί και το 46% των ψηφοφόρων των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, ενώ μόλις το 31% προτιμά μια συγκυβέρνηση Κάμερον-Κλεγκ. Την ίδια προτίμηση, πάντως, δεν έχει ο Κλεγκ, τουλάχιστον όχι όσο ο Μπράουν παραμένει στο τιμόνι, ενώ ίσως το συζητούσε σε περίπτωση που τον διαδεχόταν ο Ντέιβιντ Μίλιμπαντ.

Περί αυτοδυναμίας

Τα τελευταία εκατό χρόνια, μόλις πέντε φορές δεν επιτεύχθηκε αυτοδυναμία στις βρετανικές εκλογές (hung parlia­ment): στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Δεκεμβρίου του 1910, το 1923, το 1929 και τελευταία φορά το 1974.

Το 1929, ρυθμιστικό ρόλο έπαιξαν οι Φιλελεύθεροι, όταν ο ηγέτης τους Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ υποστήριξε την κυβέρνηση μειοψηφίας των Εργατικών.

Η τελευταία φορά που κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε απόλυτη αυτοδυναμία ήταν τον Φεβρουάριο του 1974, όταν πρωθυπουργός ήταν ο συντηρητικός Τεντ Χιθ. Μην κατορθώνοντας να εξασφαλίσει την πλειοψηφία, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης με τον Τζέρεμι Θορπ, ηγέτη των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, όταν όμως οι συνομιλίες απέτυχαν, παραιτήθηκε. Σχηματίστηκε κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον Εργατικό Χάρολντ Ουίλσον(φωτό) και επτά μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, έγιναν νέες εκλογές και το Εργατικό Κόμμα εξασφάλισε μια μικρή πλειοψηφία.

Φιλελεύθεροι δημοκράτες
Το προφίλ των ψηφοφόρων

Ιδεολογικά, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες χαρακτηρίζονταν κεντρώοι, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ο Τόνι Μπλερ μετατόπισε τους Εργατικούς κεντροδεξιά. Οι ηγέτες του ανερχόμενου κόμματος έχουν υιοθετήσει κατά καιρούς σχεδόν όλες τις θέσεις από τα κεντροδεξιά μέχρι τα κεντροαριστερά του πολιτικού φάσματος, ωστόσο η ταυτότητά του είναι στην ουσία ένα μείγμα νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλισμού. Θέλουν μικρότερο κράτος -υποστηρίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων οργανισμών, όπως τα ταχυδρομεία- επιθυμώντας να περιορίσουν τον ρυθμιστικό ρόλο του στις αγορές.

Είναι υπέρ της προστασίας των ατομικών ελευθεριών. Τάχθηκαν κατά του πολέμου στο Ιράκ, υποστήριξαν όμως με θέρμη τον πόλεμο στο Κόσοβο. Παρομοίως και ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων τους -από τη δεκαετία του ’80 κυμαίνεται γύρω στο 20%- είναι ανομοιογενής ή «πολυσυλλεκτικός» όπως τον αποκαλούν οι ίδιοι. Οσοι διαμένουν στην επαρχία προέρχονται κυρίως από τους Συντηρητικούς, αντιθέτως οι κάτοικοι των αστικών κέντρων μετακινήθηκαν στην πλειονότητά τους από τους Εργατικούς. Επίσης, έξι στους δέκα από τους ψηφοφόρους του πυρήνα ανήκουν στη μεσαία τάξη, ενώ ηλικιακά κυμαίνονται από 40 έως 50.

Ωστόσο, εμφανίζεται μια εντυπωσιακή άνοδος στα... νεανικά κοινά, καθώς οι Φιλελεύθεροι έχουν 44% μεταξύ των 18 έως 34, έναντι 28% των Συντηρητικών και 24% των Εργατικών. Ωστόσο, πολλοί νέοι, κυρίως κάτω των 24, δεν είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους και πλέον ο Κλεγκ στρέφει την προσοχή του σε αυτούς προκειμένου να μεταφράσει αυτή την αποδοχή σε ψήφους.

WHO IS WHO
«Πολυεθνικός» και... άθεος

Με Ολλανδή μητέρα, Ρωσίδα αριστοκράτισσα γιαγιά από την πλευρά του πατέρα του, που διέφυγε από την πατρίδα της μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, και Ισπανίδα σύζυγο, ο Νικ Κλεγκ, που μιλάει πέντε γλώσσες, είναι αναμφισβήτητα ο πιο? Ευρωπαίος από τους τρεις πολιτικούς ηγέτες.

Ο πατέρας του είναι τραπεζίτης, ενώ η μητέρα του έφτασε στη Βρετανία σε ηλικία 12 ετών, λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, από την Ινδονησία όπου κρατούνταν με την οικογένειά της σε ιαπωνικό στρατόπεδο αιχμαλώτων. Τέλειωσε ένα από τα καλύτερα σχολεία της Βρετανίας, όπου μεταξύ άλλων ήταν συμμαθητής με την ηθοποιό Ελενα Μπόναμ Κάρτερ.

Στη συνέχεια σπούδασε ανθρωπολογία και αρχαιολογία στο Κέιμπριτζ, έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ σχετικά με την πολιτική φιλοσοφία των ακτιβιστών του περιβάλλοντος, μαθήτευσε ως δημοσιογράφος στο αριστερό περιοδικό «The Nation» και τελικά βρέθηκε στις Βρυξέλλες, στο γραφείο του Συντηρητικού πρώην επιτρόπου για θέματα Εμπορίου, Λεόν Μπριτάν. Το μέλλον του στο κόμμα των Τόρις προοιωνιζόταν λαμπρό, κατέπληξε ωστόσο τους πάντες όταν αρνήθηκε να ενταχθεί στους Συντηρητικούς, διαφωνώντας κυρίως με τον ευρωσκεπτικισμό τους. Κατόπιν, εντάσσεται στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.

Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Μίριαμ Γκονζάλεζ Ντουράντεζ, η οποία εργάζεται σε διεθνή δικηγορικό οίκο με ειδικότητα στο εμπορικό δίκαιο. Μαζί έχουν αποκτήσει τρία παιδιά, τον Αντόνιο, τον Αλμπέρτο και τον Μιγκέλ -η μητέρα τους επέμενε να τους δώσουν ισπανικά ονόματα εφόσον θα διατηρούσαν το βρετανικό επίθετο και να τα βαφτίσουν καθολικά, παρότι ο Κλεγκ έχει δηλώσει πως δεν πιστεύει στον Θεό.

Μετά το Debate
Ασκήσεις επί χάρτου για την επόμενη μέρα

Η εξωτερική πολιτική μπορεί να ήταν το θέμα του δεύτερου ντιμπέιτ, στην πραγματικότητα όμως αυτό που απασχολούσε τους πάντες στη Γηραιά Αλβιόνα ήταν αν ο ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών θα κατάφερνε να διατηρήσει τα υψηλά του ποσοστά, έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσει το σφυροκόπημα των δύο αντιπάλων του αλλά και την εκστρατεία λάσπης που εξαπέλυσε εναντίον του ο συντηρητικός Τύπος.

Η απάντηση, όπως δόθηκε από τις δημοσκοπήσεις, ήταν θετική. Οι περισσότερες τον έβγαλαν πρώτο, ενώ σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της ComRes για το ITV, ο Κλεγκ ήταν ο πιο ειλικρινής από τους τρεις ηγέτες, με ποσοστό 43% έναντι 29% του Κάμερον και 23% του Μπράουν.

Αφού λοιπόν η «φούσκα» του Κλεγκ δεν έσπασε, όπως ήλπιζαν οι Τόρις, είναι σαφές πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι αμφίρροπο.

Ηδη με το μυαλό στην επόμενη ημέρα των εκλογών, οι επιτελείς των Τόρις και των Εργατικών έχουν αρχίσει να... γράφουν τα σενάρια συνεργασίας. Ο ίδιος ο Κλεγκ δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, αν και πολύ θεωρούν πως λόγω καταγωγής, είναι πιο κοντά στον Κάμερον. Ομως, είναι πολύ μακριά από τα παραδοσιακά και συντηρητικά στοιχεία του κόμματος και καθώς η ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον του βασίστηκε σε όλα τα κλισέ των Τόρις, και κυρίως σε αυτό της ξενοφοβίας, η συνεργασία γίνεται πιο δύσκολη.

Επικίνδυνες ιδέες
Αλλά και η συνεργασία με τους Εργατικούς δεν φαντάζει εύκολη. Η «μπλερική» πτέρυγα του κόμματος ασπάζεται πολλές από τις απόψεις των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, κυρίως σε ό,τι αφορά τον περιορισμό του κράτους, η παραδοσιακή ωστόσο πτέρυγα του κόμματος αντιπαθεί βαθύτατα τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, θεωρώντας ότι έχουν επικίνδυνες ιδέες για τον ρόλο του κράτους.

Επιπλέον, ο Κλεγκ έχει πρόβλημα με τον Μπράουν, τον οποίο θεωρεί μέρος της στατικής ελίτ των Εργατικών. Στενοί συνεργάτες του έχουν ξεκαθαρίσει σε στελέχη του κυβερνώντος κόμματος πως θα δυσκολευτούν να συνεργαστούν, αν αρχηγός είναι ο Μπράουν και ήδη λέγεται πως τρεις κορυφαίοι υπουργοί, ο Λόρδος Μάντελσον, ο Αλιστερ Ντάρλινγκ και ο Τζακ Στρο θα μπορούσαν να ασκήσουν πίεση στον Μπράουν, ώστε να παραιτηθεί, προκειμένου να κρατηθεί το κόμμα στην εξουσία.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ
katsarou@pegasus.gr

ethnos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To sxolio sas!!

Αναγνώστες

Ο Admin δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο των post στο blog.